شمارهٔ ۵۴ ادیب صابر
ادیب صابر / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای تعبیه حسن تو جوق از پس جوق
وز شهد و شکر برده لبت لذت و شوق
دایم به سر کوی تو گردم پر شوق
در گردن خود چو قمری از زلف تو طوق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از لذت و شوقی که از زیبایی‌ها و شیرینی لب‌های معشوق به دست می‌آورد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که همیشه با اشتیاق در کوی معشوق حضور دارد و مانند قمری، زلف‌های معشوق را به گردن خود می‌آویزد.