شمارهٔ ۱۰۳ سعیدا
سعیدا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چه شور است این که در کاشانهٔ ماست
که عقل ذوفنون دیوانهٔ ماست
فلک صیاد ما صید و جهان دام
نصیب و قسمت، آب و دانهٔ ماست
نمی دانم که را قسمت نمایند
شرابی را که در پیمانهٔ ماست
حکایت های آدم تا به این دم
چو نیکو بنگری افسانهٔ ماست
سعیدا را بس است این گر بگویی
که این ناآشنا بیگانهٔ ماست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسی عمیق درباره زندگی و تجربه‌های انسانی می‌پردازد. شاعر از شور و هیجانی سخن می‌گوید که در زندگی ما وجود دارد و آن را به عقل و دیوانگی خود نسبت می‌دهد. جهان را به مثابه دامی برای انسان‌ها می‌بیند و به تفاوت قسمت‌ها و سرنوشت‌ها اشاره دارد. شاعر به شراب معرفت و تجربیات اشاره می‌کند و آن را نمادی از خاطرات و حکایات آدمی می‌داند. در نهایت، اشاره‌ای به احساس غریبی و ناآشنایی در زندگی انسان‌ها می‌کند.