نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷۹ سعیدا

سعیدا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

دیده ای کان صبح را در خواب یافت

تا به گردن خویش را در آب یافت

از در میخانه روگردان مشو

هر که چیزی یافت از این باب یافت

عمرها باید که دل پیچد به زلف

شانه کی یک موی را بی تاب یافت؟

هر که شد بیدار از خواب گران

ماسوای خویش را در خواب یافت

عاقبت خواهی سعیدا حق بخواه

بی مسبب کی کسی اسباب یافت؟

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان تجربیات و نکات filosóficos زندگی می‌پردازد. او به خواب و بیداری اشاره می‌کند و می‌گوید که در خواب، انسان‌های زیادی از آنچه که در حقیقت دارند غافل‌اند. هر کس که چیزی به دست آورده، آن را از طریق میانه‌روی و تلاش به دست آورده است. شاعر همچنین به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که برای دستیابی به سعادت، باید از حقیقت کمک گرفت و بدون وجود علت و سبب نمی‌توان به دستاوردی رسید. این طرح کلی حاکی از ضرورت بیداری و تلاش برای دستیابی به اهداف است.