شمارهٔ ۲۶۳ سعیدا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و آرزوهای نی و دیگر موجودات می‌پردازد. نی، که نماد جدایی و دلتنگی است، از لب‌هایش ناله حسرت برمی‌خیزد و تمام شکرستان‌ها تحت تأثیر این حسرت هستند. شاعر به تضاد بین پیری و جوانی اشاره می‌کند و می‌گوید حتی جوانی صدساله هم حسرت‌خور است. همچنین، شاعر از باده و لطافت نرگس و لاله سخن می‌گوید که در عین زیبایی، حسرتی پنهان دارند. در نهایت، اشاره‌ای به نگاه‌های معترض و حسرت‌آور برای گذشته و زمان‌های از دست رفته می‌شود، با این امید که بویی از آنچه که دلاله خوشبختی است، احساس شود.