نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۶۴ سعیدا

سعیدا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

آنچه قسمت کرده هرکس روزی خود می‌خورد

طعمهٔ خود باز و کرکس روزی خود می‌خورد

از ره نظاره عاشق کام می‌یابد ز حسن

با دهان دیده، نرگس روزی خود می‌خورد

منعمم از آن روی گندمگون مکن چون مور خط

خرمن حسن است هرکس روزی خود می‌خورد

هرکه را قسمت به نوعی کرده رزاق جهان

آب از کف آتش از خس روزی خود می‌خورد

کس نمی‌ماند سعیدا بی‌نصیب از خوان او

هرکه آمد پیش یا پس روزی خود می‌خورد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع روزی و قسمت انسان‌ها می‌پردازد و به این نکته اشاره دارد که هر فرد بر اساس تقدیر و قسمت خود روزی می‌خورد. شاعر با مثال‌هایی همچون طعمه کرکس و نظاره عاشق، نشان می‌دهد که هرکس به نوعی از نعمت‌های جهان بهره‌مند می‌شود. همچنین تأکید می‌کند که هیچکس از خوان نعمت خداوند بی‌نصیب نمی‌ماند و هر کسی سرانجام روزی خود را پیدا می‌کند.