شمارهٔ ۲۹۹ سعیدا
سعیدا / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خط رخسار تو را گرچه ز بر باید خواند
صنعت این است که بی زیر و زبر باید خواند
می توان گفت ز لب حرف به هر گوش ولی
صفت چشم به ارباب نظر باید خواند
ز هنر گوی به ما بی هنران عیب مگوی
عیب را رفته به اصحاب هنر باید خواند
بسکه عالم شده از سنگلدلی گوش گران
بعد از این وعظ به دیوار و به در باید خواند
یاد مجنون به بیابان جنون باید کرد
نقل فرهاد به هر کوه و کمر باید خواند
نی در آغوش کشی نی ز برت دور کنی
نام ترکیب تو [بی] نفع و ضرر باید خواند
عیب کردن هنری را همه از بی هنری است
گر تو داری هنری، عیب هنر باید خواند
گر بود نغمهٔ عشاق سعیدا در دل
مست باید شد و هنگام سحر باید خواند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره هنر و زیبایی است و به نوعی به اهمیت هنر در شناخت و درک احساسات افراد اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زیبایی چهره و دل‌نشینی هنری افراد را باید بدون دقت در جزئیات و با حس زیبایی‌شناسی درک کرد. همچنین اشاره می‌کند که عیب کسی را که هنری ندارد نباید گفت، زیرا این عیب‌ها ناشی از نداشتن هنر است. شاعر به یاد مجنون و فرهاد هم اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق و جنون در هنر و زندگی نقش مهمی دارند. در آخر، او بر لزوم سرودن و جذب حس عشق در دل تأکید می‌کند. به طور کلی، این شعر داستانی از هنر، عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد.