شمارهٔ ۳۸۴ سعیدا
سعیدا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
اشکی که به گلشن چمن‌آرا نکند کس
زنهار که از دیده تمنا نکند کس
محکم نشود جذبهٔ قلاب محبت
تا از ته دل در دل هم جا نکند کس
بردار ز رخ پرده چو خورشید که هرگز
از سهو دگر یاد مسیحا نکند کس
خوش نعمت عام تو زبان همه را بست
تا از تو دگر شکوهٔ بی‌جا نکند کس
بر عاجز و بیچاره اگر رحم ثواب است
پس رحم چرا بر تو سعیدا نکند کس؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان عواطف و احساسات انسانی در ارتباط با عشق و محبت می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های زیبا، نشان می‌دهد که عشق واقعی وقتی محکم و پایدار است که از عمق دل و با صداقت واقعی به وجود آید. او همچنین به نقش مهر و محبت در زندگی اشاره کرده و بر این نکته تأکید دارد که محبت حقیقی نمی‌تواند از روی سهو یا بی‌دقتی بوجود آید. در نهایت، شاعر از بی‌رحمی‌های جامعه نسبت به افراد ضعیف و نیازمند انتقاد می‌کند و می‌پرسد چرا رحمت بر کسانی که به کمک نیاز دارند، نازل نمی‌شود.