شمارهٔ ۵۳۱ سعیدا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عالم افسرده و غمی که بر سر زمین حاکم است سخن می‌گوید و خواسته است که مانند ابرها، اشک بریزد. او از عشق سخن می‌گوید و تمایل دارد که هر دو جام، رنگین و موزون باشند. شاعر به معشوق خود می‌گوید که زلفش را به باد بسپارد و به یاد سوختگان عشق، عطر بپاشد. او از بهشت و رضوان فاصله می‌گیرد و ترک آب کوثر را به نشانه‌ی بزرگی و آبرو توصیه می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که با ناز و زیبایی خود، به دل او اشاره کند و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که اگر میل به شعر دارد، باید حافظ را از بر کند.