شمارهٔ ۵۳۳ سعیدا
سعیدا / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
سخن اهل دلی را سخن ماست مکن
جامهٔ کعبه بر این قامت ناراست مکن
همت دور ز ایوان لحد پست تر است
سرزنش تا نخوری قد به طمع راست مکن
عمل زشت ز اغیار نهان می سازی
آشکارا و نهان یار تو بیناست مکن
سخن غیر محل، جای به دل ها نکند
حرف اگر در خوشاب است که بیجاست مکن
راستی را به جهان نام و نشان پیدا نیست
دام تزویر اگر صید تو عنقاست مکن
بهر قسمت به دل اندیشه سعیدا زنهار
روزیت آنچه نصیب است مهیاست مکن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نقد رفتارهای ناپسند و هشدار درباره آنچه که در زندگی می‌تواند ما را به انحراف بکشاند، می‌پردازد. شاعر به افرادی که سعی در تظاهر و پنهان‌کاری دارند، می‌گوید که سخنان اهل دل را نباید نادیده گرفت و نباید بر خود جامه‌ای نادرست بپوشیم. او بر این نکته تاکید دارد که همت باید بلند باشد و انسان نباید به طمع دچار سرزنش شود. همچنین اشاره می‌کند که اعمال زشت اگرچه پنهان شوند، اما در دید یار واقعی قرار دارند و نباید در گفتار به امور بی‌معنا پرداخت. راستی در این جهان نام و نشانی ندارد و دام تزویر نمی‌تواند ما را به خواسته‌هایمان برساند. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که هر کس باید به آنچه که مقدر شده راضی باشد و نگرانی در مورد قسمت خود نداشته باشد.