بخش ۲۲۳ - عبدالوهاب صفی علیشاه
صفی علیشاه / بحرالحقایق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دگر باشد ولیی عبد وهاب
ز حق بر موهبتها دارد القاب
ببخشد هر چه هر کس را سزاوار
بود، وان حق او باشد در آثار
چون رنگ و بو که باشد لایق گل
دگر فریاد و افغان بهر بلبل
بدینسان جمله موجودات عالم
برد زا و بخش خود هر شیئی هر دم
ببخشد حق هر کس بی زاغماض
بدون بغض وحب خالی ز اغراض
بود جودش چو ظل بر خلق ممدود
که هست او واسطه بر جودذیجود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر اشاره می‌کند که خداوند، به عنوان ولی و عبد وهاب، به هر موجودی بر اساس لیاقت خود، نعمت‌ها و موهبت‌هایی عطا می‌کند. او می‌سازد و هر چیز را با خصوصیات مناسبش خلق می‌کند، مانند رنگ و بوی گل. همچنین تأکید می‌کند که خداوند به همه موجودات به طور برابر محبت و نعمت می‌بخشد، بدون اینکه در این بخشش هیچ‌گونه کینه یا دوستی غرض‌مندانه‌ای داشته باشد. رحمت و بخشش او همچون سایه‌ای است که بر تمامی خلایق گسترده شده و خداوند واسطه‌ای برای بخشش‌هاست.