بخش ۲۴۴ - عبدالحفیظ صفی علیشاه
صفی علیشاه / بحرالحقایق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بود عبدالحفیظ آنکو نگهدار
بود حقش ز سو حال و کردار
ز هر چیزیکه باشد نقص حالش
نگهدارد هم از ضعف و زوالش
بحق محفوظ از هر احتمال است
که آن دو راز رضای ذوالجلالست
کند حفظ خدائی ز او سرایت
بهر کس باشد او را در حمایت
نشسته تا کسی اندر حضورش
نیاید نا روائی در خطورش
شود هر کس در اوقاتی جلیسش
نگهدارد ز افکار خسیسش
دگر توفیق ار باشد رفیقت
نشان از معنیی بدهم دقیقت
حفیظ اسمی است کاشیاءرا کماهی
نگهدارد ز آسیب و تباهی
هر آن شیئی است در هر رتبه موجود
مگر حفظش بر او ظلیست ممدود
نگهدارد بگل طیب و تفرج
نگهدارد به یم عمق و تموج
نگهدارد حرارت را با آتش
نگهدارد بشمس این نور وتابش
نگهدارد فلک را بی ز استون
نگهدارد ملک را محو بیچون
بدینسان حفظ هر چیزی بجایش
نماید زیر دامان رسایش
کند این اسم بر هر کس تجلی
جهان یابد بحفظ او تسلی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، مفهوم "حفیظ" به معنای نگهداری و حفاظت بیان شده است. شخص حفیظ به عنوان نگهدارنده‌ای از اوصاف خوب و کردار برتر معرفی می‌شود و می‌تواند از نقص‌ها و ضعف‌ها جلوگیری کند. او به حمایت از هر کسی که به او پناه ببرد، می‌پردازد و به طور کلی حفظ و نگهداری در طبیعت و موجودات به او نسبت داده می‌شود. این اسم تجلی‌ای از قدرت خداوند است که جهانی را که تحت حفاظت اوست، آرامش می‌بخشد و هر چیزی را در مرتبه خود حفظ می‌کند. در نهایت، محوریت این متن حول محور "حفاظت" است که به شکل‌های مختلف در زندگی و طبیعت قابل مشاهده است.