شمارهٔ ۳۵ صفی علیشاه
صفی علیشاه / متفرقات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
فرو مانده‌ای گر به غم و ابتلائی
نمایم ترا ره به دار الشفائی
شفاخانه حق از سبق رحمت
هر آن درد را هست آنجا دوائی
حسین آن خداوند ملک شهادت
که از مهر او نیست برتر ولائی
بود سایه‌اش ظل ممدود باری
پناهده گر که جوید لوائی
اجابت بنام حسین است از حق
که از اضطرار کند کس دعائی
بود تا که مفتوح و ملجا جنابش
مبر جز بوی گر بری التجائی
که آسان شود مشکلی بر خلایق
جز از دست و بازوی مشگل گشائی
که باشد حقش خون‌بها جد پیمبر
ولی باب و مادرش خیرالنسائی
به مهرش بدار آدمیزاده یکدل
بر آدم نمی‌رفت هرگز خطائی
گر ابلیس از رفعتش بودی آگه
نمی‌کرد از آن سجده هرگز ابائی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف مقام و عظمت امام حسین (ع) می‌پردازد و به کسانی که در غم و مشکلات هستند، نوید می‌دهد که در سایه رحمت و شفاعت او می‌توانند به درمان و آرامش دست یابند. شاعر به نقش امام حسین به عنوان الگو و پناهگاهی برای انسان‌ها اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که دعا و طلب کمک از او در مواقع اضطرار اجابت می‌شود. همچنین، اشاره‌ای به جایگاه او به عنوان فرزند پیامبر و مقام شهادت او می‌کند و نشان می‌دهد که محبت و ارادت به امام حسین، موجب رستگاری انسان‌ها می‌گردد. در نهایت، نسبت به مقام والای او و خطای ناپذیری انسان‌ها در محبت به او تأکید می‌شود.