شمارهٔ ۱۳۵ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردناک عشق و جدایی می‌پردازد. او می‌گوید اگر در دل کسی ناله‌ای هست، نباید مرغ سحر آرزویی داشته باشد، چون دنیا با آه‌هایش پر شده است. شاعر به پرواز دل‌باخته اشاره می‌کند که نتوانسته به عشقش برسد و از جفای او رنج می‌برد. او می‌گوید که یاد وصال در شب هجران خوش است، اما فریادهای آن شب طولانی و پر از درد است. همچنین، دوست داشتن دشمنان را برتر از دوستان می‌داند، زیرا کسی که از وصال معشوق محروم است، بیشتر رنج می‌کشد. شاعر به تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود درد و غم، شب‌ها محفل شادی برپا می‌کند، هرچند که دلش پر از خون جگر باشد. در نهایت، او به سرنوشت فرهاد، که در عشقش رنج کشید، اشاره می‌کند و می‌گوید که دور زمان هیچ چیز را از بین نمی‌برد، حتی اگر عشق شیرین باشد.