شمارهٔ ۱۳۸ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردناکی اشاره می‌کند که به خاطر عشق و حسرت تجربه می‌کند. او از بی‌تابی دلش می‌گوید و اشاره می‌کند که چگونه زلف محبوبش به دور گردنش مانند بندی است. شاعر آرزو دارد که حتی اگر به دنبال عشقش برود، حسرت و درد همواره با او خواهد بود. در پی این حسرت، شاعر به زخم‌هایی که عاشقی به او وارد کرده واثر آن بر وجودش اشاره می‌کند. او همچنین به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره کرده و از داغی که عشق و جدایی بر دلش گذاشته، سخن می‌گوید. در پایان، او از تنهایی و دلتنگی‌اش چنین می‌نویسد که شاید کسی با همدلی به دل رنجور او توجه کند.