شمارهٔ ۱۵۵ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده‌ی عشق و فراق می‌پردازد. شاعر از اشک چشم خود که از دنبال معشوق می‌رود سخن می‌گوید و به دشواری‌های عشق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دل او همواره از معشوق جدا نمی‌شود و می‌داند که جان نیز در پی دل حرکت می‌کند. همچنین، وقتی در جمعی حاضر می‌شود، معشوق به دیگران مشغول می‌شود و او را به سمت خود غافل می‌کند. عشق در دل شاعر به‌راحتی وارد شده، اما در ادامه به سختی و درد تبدیل می‌شود. شاعر به تماشای زیبایی‌ها می‌پردازد و اگرچه بر اثر عشق آسیب‌پذیر است، ولی به شدت به آرزوی معشوق وابسته است. در نهایت، او از جراحت‌های عشق خود به مانند بارانی از خون یاد می‌کند که از قلبش می‌ریزد.