شمارهٔ ۱۵۸ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی است. شاعر بیان می‌کند که شخصی که شیفته زلف معشوق شده است، از هر گونه آسیب و گزندی آزاد است و خوشا به حال دل‌هایی که به دام عشق افتاده‌اند. او می‌گوید که پس از مرگش، برای کسی از تربتش نپرسند، زیرا درد و فراق او باعث شعله‌ور شدن آتش در دلش شده است. در جایی که عشق و دلبستگی وجود ندارد، کسی چگونه می‌تواند به قید و بند عاشقی درآید. همچنین شاعر به بی‌تأثیری نصیحت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که این نصایح فقط آتش شوق او را بیشتر می‌کند. در نهایت، او از سکون در آتش عشق بت‌ها سخن می‌گوید و آن را غیرممکن می‌داند، زیرا دلش همیشه در آتش سوزنده عشق خواهد بود.