شمارهٔ ۱۸۱ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج عاشقانه‌ای سخن می‌گوید که ناشی از جدایی و خیانت است. او به یاد عشق گذشته‌اش می‌افتد و اینکه چطور دلش درگیر عشق زیبایی بوده است. هنگامی که معشوق به سمت او می‌آید، همه چیز به نفع دیگری رقم می‌خورد. او احساس می‌کند که دیگران هم می‌توانند با کسی مثل او رفتار کنند و از این بابت غمگین است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشقش گویی باعث آزار او شده و دلش از این موضوع بی‌صبر و ناآرام است. در پایان، شاعر به نمودهای اشک و دل‌تنگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر از دور با بی‌حوصلگی شکوه کند، راز دلش آشکار خواهد شد.