شمارهٔ ۱۹۸ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به جستجوی سکندر اشاره می‌کند که دلتنگ معشوق خود است. او معشوقش را مانند حضرت خضر می‌داند که جلوه‌ای از زندگی و شگفتی را به ارمغان می‌آورد. در دل شاعر، هیچ امیدی به وصالی نیست و او تا قیامت در انتظار است. نقش معشوق در هستی بی‌نظیر است و اشاره به زیبایی و قدرت الهی دارد. همچنین، شاعر عشق را به شربت و دوایی تشبیه کرده که می‌تواند خستگی را درمان کند. او معشوق را به درختی تازه تشبیه می‌کند که برکت و زندگی را به ارمغان می‌آورد.