شمارهٔ ۲۱۶ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزلیات شاعر از غم فراق و بی‌وفایی معشوق سخن می‌گوید. او احساس ناراحتی می‌کند که یار او به رقیب پیوسته و به وفای عهد خود خیانت کرده است. شاعر به یاد روزهای خوش‌گذشته و عشق پاک خود با هم‌نشینی که اکنون فراموش شده است، غمگینی و حسرت می‌زند. او از تنهایی و غربت خویش می‌نالد و به دردی می‌پردازد که از جدایی و عدم وفا بر او مستولی شده است. در انتها به این نتیجه می‌رسد که در دوری از یار، آسایش و زیبایی‌های زندگی برایش بی‌معنا شده‌اند.