شمارهٔ ۲۳۹ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به melancholy و غم عشق می‌پردازد. شاعر از بوسه‌ای در بهار یاد می‌کند که جانش را فدای آن کرده است. او به ناپایداری حیات اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌گاه دل محبوبش به او نایل نشده است. در تمام عمرش برای دیگران تلاش کرده ولی در نهایت، گنجی را که داشته، بیهوده از دست داده است. او بیان می‌کند که تا زمانی که محبوبش در کنار او نبود، زندگی‌اش دشوار بوده و دلش را به غیر او نبخشیده است. همچنین شاعر به طعنه‌های مردم و نابسامانی‌هایی که به خاطر عشقش تجربه کرده، اشاره می‌کند و در نهایت از غم و اندوهی که در دلش نهفته است، حرف می‌زند.