شمارهٔ ۲۴۳ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد روزهای گذشته‌ای می‌افتد که در محفل یارانش خوشحال بود و حس رقابت با دیگران داشت. او به یاد مکانی می‌افتد که در آنجا یادگاری از خود به جا گذاشته و از دست دادن آن را غم‌انگیز می‌داند. همچنین، او اشاره به این دارد که اگر چه جانش را به راحتی نمی‌دهد، اما در لحظات پایانی زندگی انتظاراتی داشته است. شاعر می‌گوید که در آن مکانِ خاص، هیچ‌کس به غیر او اعتباری نداشت. او غم از دست دادن باغ زیبای دوستش را ابراز می‌کند و آرزو دارد که قدرت صید او کمتر باشد تا از تیرهایش دلی برای یادگاری باقی بماند. در نهایت، شاعر به همنشینی‌اش با سگان دوستش اشاره می‌کند و می‌گوید که پیش‌تر خود او نیز در آنجا اعتبار و مقام داشته است.