شمارهٔ ۲۵۰ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درگاه معشوق نازک‌دل خود می‌آید و از حال ناتوانی و نیازش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که بارها به خاطر عشق و شوق به دیدار معشوقش رفته و برگشته است. شاعر با ناامیدی و حرمان مواجه شده و از تعبیر و فریب دنیای اطرافش رنج می‌برد. او از معشوق می‌خواهد که او را به چشم بیگانه ننگرد، چرا که در واقع دل‌باخته و آشناست. در پایان، شاعر به دنیای شعر و غزل می‌پردازد و خود را به عنوان بلبلی معرفی می‌کند که با نغمه‌های تازه در گلستان سخن حاضر شده است.