شمارهٔ ۲۶۹ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و ناامیدی خود صحبت می‌کند که در پی عشق و وصال معشوقش به دست آورده است. او می‌گوید که به دنبال دوستش دویده، اما تنها ناکامی و اندوه را تجربه کرده است. با گسستن رشته‌ی محبت از سوی معشوق، او هیچ‌گاه ملامتی به خود نمی‌کند و دل از عمر خود بریده است. با وجود سوختن از آتش جدایی، هنوز امیدش قطع نشده و به در میکده رفته تا از پیر خرابات نوشیدنی بگیرد. سال‌ها تلاش کرده اما هنوز به هدفش نرسیده و گلی از باغ آرزوهایش نچیده است. او خود را مانند ابری می‌بیند که به امید وصال معشوق نشسته و منتظر پیامی از اوست.