شمارهٔ ۲۹۰ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر، دل شکیبایی را می‌سازد که به عشق و درد عشق ورزیدن می‌پردازد. او به زیبایی و حال خوب محفل با وجود باده و جام اشاره می‌کند و از زاهدانی که او را به ترک معشوق ترغیب می‌کنند، ابراز ناخرسندی می‌کند. شاعر از سروده‌هایش می‌گوید که در میان جمع، هیچ‌کس نمی‌تواند به درستی رنج او را درک کند و به درد او توجهی نمی‌کند. او به عمق احساسات و لذت از درد عشق پرداخته و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر سال‌ها دور از محبوبش باشد، خوش‌تر این است که از کسی دیگر درباره او نپرسد.