شمارهٔ ۳۰۴ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ ناامیدی و حسرت ناشی از جدایی و بی‌مهری است. شاعر از یاری می‌گوید که به خاطر مهربانی‌اش مورد ظلم قرار می‌گیرد و متوجه می‌شود که رقیبانش او را به عنوان دوست واقعی نمی‌شناسند. او از زلف و زیبایی یار سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی بوسهٔ جان‌بخش هم نمی‌تواند حیات جاودانی به او بدهد. همچنین از بلبل می‌گوید که به خاطر باد خزان به چمن نمی‌آید و ارتباطش با معشوقه‌اش پیچیده است. با افزایش مهر شاعر، بی‌مهری معشوق نیز بیشتر می‌شود. در پایان، شاعر از گذر زمان و پیری صحبت می‌کند و این که چگونه با سپری شدن جوانی، دوران پیری آغاز می‌شود.