شمارهٔ ۳۹ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به وفا و عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر کسی بخواهد کامش را بگیرد، باید وفا را طلب کند و اگر بخواهد او را به مرگ برساند، باید آن را از خدا طلب کند. شاعر از فغان و رنج خود سخن می‌گوید و از دلش می‌خواهد تا بگوید این جواهر وفا را از کجا باید طلب کند. او همچنین به مشکلات و ناله‌های خود اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد که به او کمک کند. در نهایت، شاعر به روابط ناپایدار و وفای سست اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر تاخیر در وعده و عهد داشته باشی، بهتر است به عشق‌های بی‌وفا روی بیاوری.