شمارهٔ ۶۹ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و آرزوی نگاهی از سوی معشوق سخن می‌گوید. او به یاد می‌آورد که چگونه نگاه معشوق می‌تواند به زندگی‌اش رنگ و بویی تازه بدهد، حتی اگر همیشه آن نگاه را نداشته باشد. دل شکسته و غمگین شاعر در برابر بی‌توجهی معشوق، عذابی را تجربه می‌کند و از گناه محبت خود سخن می‌گوید که او را به هلاکت می‌کشاند. شاعر بر این باور است که وفای او به عشق، او را به گناهکارتر از خود تبدیل کرده و در نهایت از آسمان و سرنوشت می‌خواهد که به او پناه دهد، به ویژه در میخانه‌ای که نماد آرامش و فراموشی است.