سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- شمارهٔ ۱۴ — دل را دانم چو باغم عشقش ساخت
- شمارهٔ ۱۶ — گیرم دایم بدوستی دل را خوست
- شمارهٔ ۱۵ — غیر از تو بساط عیش آراسته است
- شمارهٔ ۱۷ — شوخی که کند طره پریشان به عبث
- شمارهٔ ۱۸ — میخواست فلک که خوارو زارم بکشد
- شمارهٔ ۲۱ — ابر گریان که در چمن می خندد
- شمارهٔ ۲۰ — گردید زدور لمعه ی نور پدید
- شمارهٔ ۱۹ — هرگز گله از غیر نفاق تو نکرد
- شمارهٔ ۲۶ — در بزم رقیب ای زتوام سوز فراق
- شمارهٔ ۲۷ — در بزم تو دورای گل خود روی دو رنگ
- شمارهٔ ۲۹ — صد بار اگر به تیغ کین می کشدم
- شمارهٔ ۲۸ — ای در چمن حسن رخت خرمن گل
- شمارهٔ ۲۲ — مانند شمایلت شمایل نشود
- شمارهٔ ۲۴ — ای از غم تو ناله ی زار همه کس
- شمارهٔ ۲۳ — از توبه چو تازه گشت ایمانم باز
- شمارهٔ ۲۵ — ای باعث افلاس و تهیدستی خلق
- شمارهٔ ۳۲ — جائی که فرو رفت به گل پای دلم
- شمارهٔ ۳۱ — وقتی که ربود خواب و از دل تابم
- شمارهٔ ۳۴ — چون گشت به پا قصر شهنشاه زمین
- شمارهٔ ۳۵ — دلاک به شغل سر تراشی بر من
- شمارهٔ ۳۳ — این خاک مدینه است یا ماه معین؟
- شمارهٔ ۳۶ — ز آن یار جفا جو که وفا دیده که من؟
- شمارهٔ ۳۷ — ماندم زجفای غیر مهجور از تو
- شمارهٔ ۳۰ — با غیر ترا یار نمیدانستم