غزل شمارهٔ ۱۱ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج عشق صحبت می‌کند که دل و دیده‌اش را خونین کرده است. او به سپاه عشق که درون و بیرونش را محاصره کرده اشاره می‌کند و از اشک‌هایش می‌گوید که دامنش را گرفته‌اند. شاعر از کبوتر حرم صحبت می‌کند که دیگر در دسترسش نیست و از عقاب عشق نگران است. او درباره آتش درونش و دردهایی که از عشق می‌کشد، ابراز ناتوانی می‌کند و اشاره دارد که بویی از زلف معشوقش او را دچار جنون کرده است. در نهایت، غم معشوق را به عنوان دلیلی برای دردش بیان می‌کند.