غزل شمارهٔ ۱۱۰ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت
عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح
خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال
شود انگشت نمای همه عالم، رویت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و شکوه معشوق اشاره دارد که چون ماه عید درخشان است. شاعر با توصیف ابرو و گیسوی معشوق، او را به عنوان سرچشمه روح و معانی عمیق معرفی می‌کند. همچنین از زیبایی‌اش به گونه‌ای صحبت می‌کند که نظر همه را جلب می‌کند و به تمثیل‌های جذابی از شب قدر و نمای هلال اشاره می‌کند. در کل، شعر حول محور زیبایی، عشق و ارزش معشوق می‌چرخد.