غزل شمارهٔ ۱۴۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و از تأثیر عمیق او بر دل و روان خود توضیح می‌دهد. او بیان می‌کند که دلبر با زیبایی‌اش دل‌ها را می‌رباید و نمی‌داند این دل‌ها به کجا می‌روند. شاعر به کمند زلف و چشمان دلربای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عاقل کسی است که سرش را به پای او می‌اندازد. همچنین، او به عطر گیسوی معشوق اشاره دارد که دل سوختگان را به سمت خود می‌کشاند. در پایان، از درد عشق و نیاز به دوا و چاره صحبت می‌کند و به مشکلاتی که ناشی از فراق معشوق است، اشاره دارد. در کل، شعر حس و حال عمیق عشق، فراق و زیبایی معشوق را به تصویر می‌کشد.