غزل شمارهٔ ۱۷۷ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خوش آمد باد نوروزی، خوش آمد
بنفشه در چمن شاد و کش آمد
به آب و سبزه و گل می‌کشد دل
که آب و سبزه و گل دلکش آمد
خوش آمد پیش گل، می‌گفت بلبل
خوش آمدهای او گل را خوش آمد
گل خوشبوی نیکو رو ندانم
چرا فرجام کارش آتش آمد؟
تن چون پرنیان گل چه بینی؟
تو طالع بین که خارش مفرش آمد
از آن نرگس برآمد خوش چو پروین
کزین طاس نگون، نقشش شش آمد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به خوشامدگویی نوروز می‌پردازد و به زیبایی‌های طبیعت مانند بنفشه، آب، سبزه و گل اشاره می‌کند. بلبل با خوشحالی به گل‌ها خوشامد می‌گوید و از عطر و زیبایی گل‌ها صحبت می‌کند. با این حال، به پایان کار گل‌ها نیز اشاره می‌شود که به آتش ختم می‌شود. شعر به زیبایی و ناپایداری طبیعیات پرداخته و به نوعی به فلسفه زندگی و گذرا بودن آن اشاره می‌کند.