غزل شمارهٔ ۱۹۶ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از زبان کسی است که خود را بنده و پیرو رندان (عاشقان) خرابات (محل عیاشی) می‌داند. او به وضوح بیان می‌کند که کسانی که در این مکان‌ها زندگی می‌کنند، تمام همّ و غم‌شان در دسترسی به شراب و نوشیدنی است. او نسبت به دنیا و دین بی‌توجه است و تنها به لذت‌های زودگذر خانوادگی و عشقی می‌نگرد. او بر این عقیده است که اگر روزی از این دنیا برود، به خاک سپرده خواهد شد و همه چیز به پایان می‌رسد. همچنین، از معشوقش می‌خواهد که خود را از پرده بیرون بیاورد، زیرا دوستانش نگران او هستند و زیبایی او را نمی‌توان با کلمات توصیف کرد. در نهایت، اشاره دارد که زیبایی‌ها و محبت‌های دنیا دائمی نیستند و همواره باید به آن‌ها توجه کرد.