غزل شمارهٔ ۲۱۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی است. شاعر از درد دل و اشک‌هایی که بر اثر این جدایی می‌ریزد صحبت می‌کند و به دنبال محبوبش می‌دود. او می‌بیند که میان دل و چشمش خون جاری است و این نشان‌دهنده شدت احساساتش است. دل و دیده‌اش از دیدن محبوب دورند و به خاطر فراق او در نهایت حسرت می‌کشد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که ممکن است از محبوبش جدا شود، اما به هیچ قیمتی نخواهد توانست از او دل بکند. در نهایت، او از اشعار و موسیقی هم به عنوان ابزاری برای بیان احساساتش بهره می‌گیرد و خواهان ورود به عالم رحمت و محبت است.