غزل شمارهٔ ۲۲۶ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توبه‌های غیرصادقانه که واقعی نیستند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که این نوع توبه نمی‌تواند به کسی کمک کند. همچنین تأکید می‌کند که در دنیا، درویش‌ها نیز می‌توانند پادشاهی کنند اگر قانع و راضی به آنچه دارند باشند. شاعر آرزو دارد که لباس کبودش را به رنگ گلگون درآورد، زیرا رنگ زرق و برق از دل‌های بی‌خبر و زنگی برنمی‌زداید. او از خود می‌خواهد که نقاب‌ها را بردارد، زیرا جز زیبایی معشوق چیزی نمی‌بیند. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق هر روز بیشتر می‌شود و هر چه زمان می‌گذرد، عشق او نیز عمیق‌تر می‌شود.