غزل شمارهٔ ۲۳۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از محبوبی سخن می‌گوید که حضورش مانند فرشته‌ای زیبا در زندگی‌اش می‌درخشد. سرّ عشق او به گونه‌ای در دلش نهفته است که وقتی به زبان می‌آید، موجب درد و رنج او می‌شود. با وجود این که تلاش می‌کند از بیان عشقش خودداری کند، احساساتش به طور فزاینده‌ای به او فشار می‌آورد. او می‌گوید که حتی اگر به خاطر محبوبش به زهر هم بنوشد، این درد برایش شیرین‌تر از زندگی است. همچنین، او تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جای محبوب را در دلش بگیرد و حتی درد ناشی از عشق او برایش خوشایندتر از محبت‌های دیگران است. در نهایت، او می‌گوید که صحبت با کسانی که از ذوق و عشق بی‌بهره‌اند، برایش سخت و گران است.