غزل شمارهٔ ۲۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تاثیری که زیبایی و حضور دوستش بر او دارد، اشاره می‌کند. ساقی با غمزه‌های سرمستش، هشیاران را به حال خراب می‌اندازد و در حالی که دوستان دیگر خوابشان می‌برد، او خواب بی دوست را خوش نمی‌داند. دنیا بدون دوست و شیرینی عشق برایش تلخ و تنگ شده است. شاعر از روی خوب دوستش به عنوان ماهی تابان یاد می‌کند و از او می‌خواهد که به او نگاهی کند. او همچنین به اشتباهاتی که ممکن است کرده باشد اعتراف می‌کند و می‌گوید که کشته شدن بی خطا چه معنا دارد. در انتها، شاعر به زیبایی‌های دوستش و تاثیری که بر عقل و احساس او دارد، اشاره می‌کند و به جستجوی وصال او ادامه می‌دهد، حتی اگر از آب بگذرد.