غزل شمارهٔ ۳۰۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تمایل شاعر به دوری از مستان و گذراندن لحظاتی آرام با دوستان است. او از شکستن عهد و وعده می‌ترسد و بر این باور است که نمی‌تواند روابط دوستانه را قطع کند. شاعر به دنبال رهایی از زهد و جدایی است و احساس می‌کند که عشق او به معشوقش به بند کشیده‌اش و نمی‌تواند از زلف او جدا شود. او به این نتیجه می‌رسد که هرچقدر هم که بخواهد از زنجیرهای عشق بگریزد، ولی پیوندش با معشوق به او اجازه نمی‌دهد که از او جدا شود. در نهایت، شاعر به این فکر می‌افتد که شاید سلمان (یا یک شخصیت نمادین دیگر) بتواند او را از این وضعیت نجات دهد و به وصال معشوق برساند.