غزل شمارهٔ ۳۱۲ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شوق به شراب و زیبایی است. شاعر بیان می‌کند که از نوشیدن شراب لذت می‌برد و به خاطر یاد معشوق خود، حتی به آب خوردن هم فکر نمی‌کند. او می‌گوید که چشم‌های معشوقش او را به مستی کشانده و او از این حال لذت می‌برد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌تواند از می‌نوشی دست بکشد و از حال و هوای مستی و شادابی نمی‌توان چشم‌پوشی کرد. در نهایت، بر این باور است که لذت امروز را بدون نگرانی از فردا باید تجربه کرد.