غزل شمارهٔ ۳۱۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی هشدار و نصیحت است که به معشوق می‌گوید جانش را به خطر نیندازد و او را نرنجاند. شاعر از او می‌خواهد که دل بستن به کسی نداشته باشد که باعث ناراحتی و رسوایی‌اش می‌شود. همچنین، هیچ‌گاه به کسی که عاشقش است ظلم نکند و از زخم‌های روحی و عاطفی او بیشتر نکاسته و بار غمش را سنگین‌تر نکند. پیام کلی شعر بر رعایت محبت و دلسوزی و پرهیز از آزار عشق و عاشق است.