غزل شمارهٔ ۳۳۲ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج خود می‌گوید. او قلبی دارد که به شدت از یک موضوع آزار می‌بیند و به همین دلیل نمی‌تواند آرامش داشته باشد. ناله و فریادش به حدی است که به آسمان می‌رسد، در حالی که دلش از این ماجرا به شدت ناراحت است. او تصمیم می‌گیرد دیگر به دنبال دلی که برایش درد و رنج به همراه دارد، نرود و هرچه پیش بیاید را بپذیرد. همچنین به گذر عمرش اشاره می‌کند و این‌که زندگی‌اش به سرعت در حال از دست رفتن است.