غزل شمارهٔ ۳۴۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوقش می‌پردازد. شاعر از معشوق درخواست می‌کند که غمی را که از او دیده است، بازگو کند، زیرا او خود را بی‌گناه می‌داند و احساس می‌کند که تقدیرش تغییر کرده است. او آرزو می‌کند که ای کاش معشوق دشمنش بود تا این دوستی برایش دردسرساز نمی‌شد. شاعر به سنگینی دل معشوق اشاره می‌کند و از معبودش می‌خواهد که صدای او را در شب‌های تار نشنیده بگیرد. سرانجام، شاعر به ضعف و نیاز خود و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در عاطفه و محبت به او توجه کند.