غزل شمارهٔ ۳۶۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حس ناامیدی و دوری از معشوق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که نه فضایی برای رسیدن به معشوق دارد و نه سالی را دیده که به وصالش منتهی شود. یادی از ضعف تن و حالش می‌کند و می‌گوید که خیال وصال او همیشه در خوابش است. شاعر از طرفی می‌ترسد که اگر معشوق از پیمانش برگردد، دیگر هیچ حالتی از عشق را تجربه نخواهد کرد. در نهایت، او از درد دوری و ناله‌هایش می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او بازگردد.