غزل شمارهٔ ۳۶۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تنهایی و غم خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ‌کس جز باد و باده (شراب) در کنار او نیست. او به زخم‌هایی که از دیگران خورده اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس به او رحم نکرده است. عشق در دل او به شدت وجود دارد و اشک‌هایش از آن ناشی می‌شود. شاعر همچنین می‌گوید که عاشق به باعث بی‌نیازی از دنیا، به عشق خود غرق شده است و می‌فهمد که عشق او برتر از هر چیز دیگری است. در نهایت، او از حالتی خاص و درک عمیق از عشق صحبت می‌کند که ویژه خود اوست.