غزل شمارهٔ ۵۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد فراق معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که وصف این فراق به حدی زیاد است که نمی‌توان آن را به زبان آورد. او از درون خود می‌گوید و اشاره می‌کند که احساساتش چنان عمیق است که حتی در نوشته‌اش نیز نمی‌توان به خوبی آن را منتقل کرد. شاعر با عشق و شوق دلش می‌سوزد و از اشتیاقی که در دلش دارد می‌گوید، اما نمی‌خواهد جزئیات آن را بیان کند. او از چشمانش می‌گوید که نشانگر حال درونی‌اش است و در نهایت به تأثیر زلف معشوق اشاره می‌کند که دل او را در قید و بند کرده و او را به مجنون تبدیل کرده است.