قطعه شمارهٔ ۱۲۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش خداوند پرداخته و بیان می‌کند که شاعر با هر نفسی که می‌کشد، یاد و ذکر خدا را در دل دارد. او تلاش می‌کند تا از عمق وجودش، جواهراتی از مدح و ستایش برای خداوند بیرون آورد. با این حال، او از درد پا رنج می‌برد و نمی‌تواند به درگاه خداوند به‌درستی حاضر شود و از این بابت از خداوند عذرخواهی می‌کند. شاعر به کمالات و وسعت ملک خداوند اشاره کرده و در مقایسه با بزرگان تاریخ مانند جمشید و فریدون می‌گوید که هر چه بگوید، نقص‌ها را آنگونه که شایسته است نمی‌تواند بیان کند.