قطعه شمارهٔ ۱۲۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این معناست که اگر انسان خسیس و بخیل به مقام و جایگاهی دست پیدا کند، نمی‌توان او را از خشم و کینه‌اش منصرف کرد. در واقع، ابرو و چشم در زیبایی و فضیلت هیچ نسبتی به هم ندارند و ابرو همیشه بالای چشم می‌نشیند، اشاره‌ای به برتری ظاهری و یا مقام‌ها دارد.