قطعه شمارهٔ ۱۵۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به سفری که به دیار حبیب داشته اشاره می‌کند. او از خرابی‌ها و ویرانی‌هایی که بر اثر بی‌باوری به وجود آمده، صحبت می‌کند و مجاورت با ویرانه‌ها را تجربه می‌کند. او در دل افسوس می‌خورد که کجا رفته‌اند گل‌ها و شادی‌های آن باغ و مجلس. به نظرش تمام زیبایی‌ها و شادی‌ها به فراموشی سپرده شده و تنها صدای یاد آن‌ها باقی مانده است. او از خود می‌پرسد که آیا اینجا همان منازل سلمان است که زمانی پر از زندگی و نشاط بوده است.