قطعه شمارهٔ ۲۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربه‌ای ناخوشایند سخن می‌گوید که به ملاقات خواجگان دچار شده است. او عمری در تلاش بوده تا از این بلا دوری کند. با این حال، به دلیل یک اتفاق ناگوار به طرز غیرمنتظره‌ای به جایی تاریک می‌رود و از رنج و درد رها می‌شود. شاعر معتقد است که حتی اگر صد سال دیگر بگذرد، باز هم با چنین خواجگانی مواجه خواهد شد و روشنایی تازه‌ای نخواهد دید و از این وضعیت نمی‌تواند رهایی یابد.