قطعه شمارهٔ ۴۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به ستایش موجودی خاص اشاره دارد که وجودش باعث راحتی و آسایش دیگران می‌شود و هیچ زحمتی برای آنها به وجود نمی‌آورد. این شخص به مانند سروی در چمن دین است که از قید و بندها آزاد است. حتی اگر در زندگی‌اش مشکلاتی وجود داشته باشد، اما شخصیت و هنر او هیچ آلودگی به همراه ندارد.